hoe’st nou?

Dat vragen mensen vaak, sinds mijn ongeluk op 27 februari 2010. Toen reed die jongen op zijn scooter ‘zomaar’ zonder op te letten het erf bij zijn huis af. En ‘toevallig’ reed ik daar op mijn fiets.

Fiets: totalloss

Inmiddels zijn gebroken onderdelen weer genezen. In de loop van de middag geeft mijn schouder wel aan dat’ie moe wordt en gaan pezen en banden wat trekkerig aanvoelen en staat er druk op mijn oogkas. Maar da’s peanuts. Op mijn slaap zit een rare tinteling als ik met mijn vinger over een onderliggende zenuw wrijf, maar daar moet ik dus gewoon niet wrijven. Opgelost.

Dus eigenlijk gaat het van buiten gezien best goed. Vind ik wel. Maar ja, het zou geen ‘verhaal’ zijn als er geen ‘maar’ aan zit. Dus…

Maar mijn hoofd is nog wel een ‘probleem’. Dat litteken van een infarctje dat ’s nachts na het ongeluk toch heeft plaatsgevonden, laat zijn sporen na. Hoe beterder-der ik de afgelopen maanden werd wat betreft die botbreuken, hoe meer ik merkt dat mijn hoofd niet in de pas loopt. Want alles willen is wat anders dan alles kunnen en doen. Ik kan me voorstellen dat het voor de buitenwereld en ook voor degenen die mij online een beetje in de gaten houden via Twitter, deze blog of mijn werk voor de community, onduidelijk is wat er nou aan scheelt. “Je werkt toch gewoon, je schrijft toch prima? Ik merk niks aan je.” Ja, inderdaad, en dat is natuurlijk hartstikke fijn! Begrijp me goed, ik wil hier niet zielig zitten zijn en spuien wat me nu toch allemaal overkomen is en hoeveel last ik er nog van heb. Nee, absoluut niet. Integendeel, ik wil geen slachtoffer zijn. Want ik ben gewoon Florina. Wel wil ik graag proberen aan te geven hoe ik me voel en wat een invloed die kortsluiting in mijn hoofd in het dagelijks leven op me heeft. En niet te vergeten, op de mensen om mij heen.

structuur

Structuur: bij mij ontbreekt het er aan nu.

structuur ...

Ik heb moeite met het ordenen en organiseren van informatie in mijn hoofd. Sowieso van ordenen van mijn doen en laten. Hoge bergen, diepe dalen. Dagen dat ik alles aankan om vervolgens de dagen erna toch weer even pas op de plaats te moeten maken. DoCeren is een kunst, maar doSeren ook! Alles moet eigenlijk in stappen, maar ik kan slecht de stappen overzien die ik moet nemen om iets te doen, iets te maken, iets te bereiken. Ik ben snel de draad kwijt en doe snel te veel en doe het dan ‘onhandig’. Ik word dan een beetje raar in mijn hoofd lijkt het wel. Het komt ook doordat ik snel ben afgeleid, langzaam reageer en dan helemaal afwezig lijk. In werkelijkheid probeer ik me dan te focussen op dat ene ding waarmee ik bezig moet zijn. Ook vergeet ik dingen en kom niet meer uit mijn woorden wat dan weer stotterachtig gebazel tot gevolg heeft. Zeker als ik denk-moe ben, of veel drukte om me heen heb (gehad), vind ik niet meer de juiste woorden. Of ik zeg zonder na te denken verkeerde woorden, wat natuurlijk heel komisch kan zijn. We lachen er dan ook lekker om 🙂

Een bezoek aan de NOT was een beproeving, omdat het reizen ernaar toe me al onzeker maakte: drukke (beetje onbekende) weg en dus afhankelijk van TomTom. En dan nog eens de drukte van een Jaarbeurs waar geluiden (geroezemoes) keihard binnenkomen, net als tv en radio. Het spontane aanbod om met iemand mee te rijden, was voor mij dan ook zo’n geruststelling, dat ik i.p.v. tegen zo’n dag op te zien, juist ernaar uit kon kijken!

onmacht
Ik ben dus niet scherp en kan al het snelle en drukke om me heen niet meer volgen. Ik lijk wel een trage computer-harde-schijf op zo’n moment. Opslaan duurt lang! Dit alles heb ik zelf in de gaten, dus dat frustreert. Gevolg is dat ik chagrijnig ervan word en nijdig op mezelf. En driftg, iets wat in mijn woordenboek niet voorkwam vóór 27 februari. Helemaal niet goed, ik weet het. Maar ja, willen, kunnen en doen: het zijn drie totaal verschillende dingen. Dit is voor mensen om me heen natuurlijk niet leuk. Maar ik voel me dan machteloos.

werken / ontspanning
Ik doe mijn best mezelf te trainen om dit alles weer een beetje in goede banen te krijgen. Eerst met hulp van een ‘revalidatie coach’ in het ziekenhuis, nu zelf. Ik heb lijstjes, digitaal en op papier. Ik maak een weekplanning en iedere dag een dagplanning. Op het moment dat lijstjes dan zoek raken net als zoveel andere dingen opeens (meestal tijdelijk!) zoek zijn, breekt de paniek uit. Het was afgelopen donderdag weer raak: paniek, tranen, helemaal van slag. Maar dan na enige tijd, als de rust bovenin mijn hoofd is weergekeerd en weer nuchterder kan denken, hoera, dan vind ik het weer terug.

Een afwisseling van werken en ontspanning, fietsen, is heel belangrijk. TIjdens het fietsen of gewoon lekker buiten bezig zijn hier rond/op de boerderij, waait mijn hoofd leeg. Tegelijkertijd krijg ik dan vaak de beste ideeën en ingevingen. Of er schieten me allerlei zaken te binnen die ik ‘vergeten’ was. Kortom, het geeft letterlijk en figuurlijk ruimte in mijn hoofd. Wel moet ik proberen niet spontaan te gaan fietsen als ik nog aan een klus bezig ben. Alles op zijn tijd, volgens zoveel mogelijk vaste tijdstippen.

pluk de dag
Het klinkt misschien als systematisch leven, maar het is voor mij een houvast, zeker omdat ik als zelfstandige mijn werk voornamelijk thuis doe. Nog lang niet zoveeel als voorheen, maar ik doe wel kleine klussen voor educatieve uitgevers en Kennisnet (community). En deze blog en mensennatuurlokaal zijn ook houvasts. Het schrijven (typen) gaat weer veel beter dan maanden geleden. Toen was de spellingcontrole van de tekstverwerker er maar druk mee… en dan stonden er vaak nog fouten in. Nu kan ik al weer vrij goed schrijven en formuleren. Het duurt weliswaar langer voor ik een schrijfsel afgerond heb, maar na een paar controles denk ik dan wel: “Ja, goed zo”!

het komt goed …
Kortom: structuur, routine, ordenen, kleine stappen, niet te snel, geen drukte om me heen, fietsen, buitenlucht en genieten van ieder moment waarop ik denk: hé, dat ging goed, dat heb ik weer mooi gefikst! Dát zijn de dingen die mijn dagelijks leven beheersen. En of het goed komt? We zullen zien. “Het kan,” zegt de neuroloog. En ook hier weer …. “Maar het kan ook niet.” We zullen zien. Toen ik nog dacht dat ik een zware hersenschudding had, vond ik maanden al zo ver weg klinken. Nu vind ik jaren toch ook wel ver weg klinken.

Maar… ik werk keihard om weer Florina te worden die ik was. Want nu is Florina Florina niet. En dat wil ik wel. En dat kan ik ook. Punt.

12 Reacties »

Florina op 5 februari 2011 in fietsen, persoonlijk, platteland

12 Reacties op “hoe’st nou?”

  1. Agnes reageerde op 05 feb 2011 om 12:20 #

    Zo, dat is een hele blog! Ik vind je een bikkel! En het is interessant en goed te lezen dat die combinatie van schrijven/werken en hoofd leeg maken op boerderij goed werkt! (Dat las ik ook wel al wel af aan je tweets)
    Pluk de dag!

    Groet, Agnes

  2. meester Henk reageerde op 05 feb 2011 om 12:43 #

    Mooie en aangrijpende blog. De kinderen mogen bij mij niet “gewoon” zomaar zeggen. Niets is “gewoon” , zoals bij jou al blijkt. Het ene moment nog “normaal” functionerend, het volgende moment problemen.
    Daarnaast is het een mooi stukje voor de kinderen om nog maar eens te zien, dat je wel het ene wil, maar dat dat bij de hersenen anders verwerkt wordt. Als je het niet erg vindt, wil ik dit stukje dus met mijn kinderen bespreken.

  3. Tweets die vermelden Edufloor blogt » hoe’st nou? -- Topsy.com reageerde op 05 feb 2011 om 13:23 #

    […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Marloes Juffermans en Marloes Juffermans, Florina Blokland . Florina Blokland  heeft gezegd: Was heftig weekje. Moest het van me af schrijven. http://bit.ly/fSjD0t #blog […]

  4. Nely reageerde op 05 feb 2011 om 13:40 #

    In een adem uitgelezen. Knap verwoord, Florina.
    Gelukkig gaat het beter, en wat een doorzetter ben je.
    Ooit heb je mij enorm bemoedigd, dat vergeet ik nooit, daarom kan ik het niet laten hierop te reageren. Zelf had ik nooit gedacht te kunnen komen waar ik nu ben en dat wens ik jou ook zo van harte!
    Blijven zoeken en knokken, genieten van wat goed gaat, en dat doe je!
    Veel liefs en dik respect!!
    Nely

  5. Florina reageerde op 05 feb 2011 om 23:51 #

    Wat een hartverwarmende reactie Nely. Dank je wel. Maar respect is wederzijds: dat jij gekomen bent waar je nú bent, is het meest te danken aan jou eigen doorzettingsvermogen. En dat je nu ook nog Twittert, dat had je zelf denk ik ook niet gedacht toen je ooit op school met die computer móest werken!
    Ik hoop je snel weer eens te spreken. Misschien idd straks, in de zomer, als je elektrische fiets weer uit de schuur is?
    Florina.

  6. Florina reageerde op 05 feb 2011 om 23:53 #

    Dag Henk,
    Ik twitterde al: natuurlijk prima dat je dit met je kinderen wilt bespreken. Met name als je aan de buitenkant ‘niets’ aan iemand ziet terwijl het hoofd dan wat raar doet… het is voor kinderen soms heel verwarrend. Voor volwassenen overigens soms ook 😉

  7. Florina reageerde op 05 feb 2011 om 23:55 #

    Hé Agnes, leuk dat je reageert. Ik geniet van jou heerlijk relativerende tweets. Ik weet dat jij die fiets en buitenlucht ook zo nodig hebt. Blijf die afwisseling zoeken, het is zó goed je hoofd te luchten!
    Groet, Florina.

  8. Louis Hilgers reageerde op 14 feb 2011 om 13:17 #

    indringend verhaal Florina … maar toch … uit je verhaal blijkt duidelijk … in essentie ben je nog steeds dezelfde Florina!

  9. Marcel de Leeuwe reageerde op 14 feb 2011 om 21:34 #

    Ha Florina,

    Sterke, moedige, open Florina. Juist je kwetsbaarheid maakt jou sterk. De #tweepcare is door jou uitgevonden en knap dat je met alle energie en focus die nog ontbreekt en die je leven soms zo frustrerend maakt, zo’n attent, warm en bewust mens kunt zijn.

    Zelfs als je je maar half Florina voelt inspireer en motiveer je mensen. En zet een paar halven bij elkaar en je hebt een mooi team 😉

    Ik ben blij en trots met jou en anderen een team te vormen.

    Hartelijke groeten en blijf delen!

    Marcel

  10. Florina reageerde op 17 feb 2011 om 22:30 #

    Dank je Louis. In essentie wel, maar het komt er ff niet uit hè. Dát is het doel waaraan gewerkt wordt! Maar met jullie (vaak virtueel) erbij, gaat dat lukken. Echt.

  11. Florina reageerde op 17 feb 2011 om 22:36 #

    Hier past even stilte…
    Weet niet goed wat te zeggen, wetende wíe het zegt. Jij bent de afgelopen maanden zó diep gegaan, hebt gevochten en gewonnen!

    En dat team van halven: half of nog minder, heel of bijna heel: we zijn allemaal mensen die het waard zijn om te leven. En daarvoor te vechten en niet te berusten. Trots op wat in stapjes steeds weer beter gaat.

    Vergeet niet dat jouw kracht mij óók motiveert om te blijven delen, op goede en minder goede momenten!

  12. Donnette Garmers reageerde op 27 feb 2011 om 20:31 #

    Hallo Florina
    Ik ken jou hellemaal niet, maar dat let mij niet om jouw oprechtheid te bewonderen. Je bent wat je denkt.Ik schaam me niet om op te komen voor mijn geloof in de Heer. En ook niet dat hij de heerser is over mijn leven. Het is goed om af en toe even stil te staan en te zeggen wat heb ik hieruit geleerd. Voor de ene persoon zijn het lichamelijke zorgen voor een ander zijn het geestelijk, wij zijn maar tijdelijk op deze aarde. Wij maken dingen mee om de ander op te peppen en moed toe te spreken. Ik wens jou het beste toe. Jij hebt bewezen dat er dingen met jou gebeurd kunnen zijn, maar dat verandert niks aan jou Florina zijn. Wij zijn maar een adem maar de kracht die wij achterlaten in ons doen en laten zal voor eeuwig bij iemand achterblijven. God zegene jou

Trackback URI | Reacties RSS

Laat een reactie achter